Agnieszka Żak - Biełowa

Dolce Vita (2009)

Program: Otwarcie wystawy Pawilon B Piątek (19.03) Godzina 21:00

Dyplom na Wydziale Malarstwa Warszawskiej ASP, w pracowni prof. Jarosława Modzelewskiego.

Wydaje się, że wszyscy tam byli…

Agnieszka Żak jest młodą malarką, która dała się już poznać jako autorka dojrzałych projektów, podejmujących problematykę egzystencjalnych „doznań granicznych” - choroby psychicznej, bezdomności, odchodzenia. Taka „zagęszczona” tematyka obecna była w pracach z cyklu dyplomowego Szaleństwo to Ty i Ja do n-tej potęgi, Apocalypsis, Milano. W sferze obrazowania, w pracach Agnieszki Żak znajdują odzwierciedlenie zainteresowania szeroko pojętą kulturą wizualną,  

z dominującą rolą obrazu fotograficznego i jego wpływu na malarstwo. W Agnieszce Żak udało się wydobyć istotność podejmowanego tematu bez bezpośredniego odwoływania się do sfery emocji, a jedynie poprzez skontrastowanie go z chłodną, „medialną” formą swoich obrazów.  

Najnowszymi obrazami Agnieszka Żak powraca do malarstwa po półtorarocznej przerwie. Na tym etapie trudno jest jeszcze jednoznacznie określić ostateczny kształt jej obecnych poszukiwań. Pierwsze obrazy z nowego cyklu wyraźnie odwoływały się do przedstawień „masowej wyobraźni”: ikon sceny muzycznej, świata zabawek, a także – motywów ikonograficznych znanych z historii sztuki. Jednak w tematyce kolejnych obrazów zaznacza się wyraźna zmiana w stronę refleksji autobiograficznej. Agnieszka Żak kieruje się ku wspomnieniom z dzieciństwa, tej „rzeczywistości w której byliśmy”, „bada” relacje miedzy bliskimi. Interesuje ją, jak zbiorowa wyobraźnia wpływa na kształt naszych uczuć, jaką wartość emocjonalną nadajemy codziennym przedmiotom. Forma obrazów, w której jak w poprzednich cyklach zaznacza się wyraźny związek z fotografią, pozbawiona jest jednak powierzchownej nostalgiczności, jakiej można by się spodziewać w przypadku takiej tematyki. Widoczny jest raczej dystans, połączony z pewną dozą ironii, nawet groteski, które jednak nie pozbawiają obrazów wagi osobistego przeżycia.  W tym odważnym, bo posługującym się formą pozornie „nieodpowiednią” do autorefleksji, działaniu w przestrzeni wspomnień, doznań i doświadczeń, zawiera się największa wartość malarstwa Agnieszki Żak. Zwraca także uwagę otwarta, swobodna forma, w której co prawda nadal dominuje „fotograficzność”, jednak zaznaczają się także nowe poszukiwania w zakresie wzbogacania struktury obrazu poprzez kolaż i rysunek.  

Magdalena Wicherkiewicz