Igor Omulecki

Piękło (2010)

www.omulecki.com Program: Otwarcie wystawy Pawilon B Piątek (19.03) Godzina 21:00

Igor Omulecki (ur. 1973) należy do pokolenia fotografów, których wrażliwość kształtowała się na przełomie dwóch epok: schyłkowego komunizmu oraz początków polskiego turbokapitalizmu. Pokolenie roczników tzw. 70. w znacznej mierze nadaje dziś kształt polskiej kulturze i sztuce. Również Igor Omulecki – choć debiutował przecież stosunkowo niedawno – jest już dobrze znany krytykom, kuratorom, ale także szerokiej publiczności galeryjnej.

Na tle polskiej sceny artystycznej Omulecki wyróżniał się od początku konsekwentną eksploracją estetyki kiczu, odwołaniami do poetyki absurdu. Wczesne fotografie Omuleckiego mają w sobie wiele z doświadczenia surrealizmu, ale nie tego paryskiego, czy brukselskiego, lecz swojskiego, „naszego” polskiego i do tego post-komunistycznego. Jednocześnie fotografie Omuleckiego szybko osiągały status pokoleniowych ikon przez publikację w wysokonakładowych magazynach lajfstajlowych (słynne zdjęcia Marii Janion, 2002).

Kultowe serie portretowe, odjechane sesje modowe czy niezwykłe fotografie reklamowe ukształtowały wizerunek Igora Omuleckiego na początku jego fotograficznej kariery. Stopniowo jednak prace z takich serii jak „Piękni ludzie” (2004) czy „Album rodzinny” (2005), a także „Polska” (2004-6) przenikały do bardziej elitarnego obiegu galeryjnego. Charakterystyczne, niezwykle mocne wizualnie fotografie Omuleckiego stawały się znakami rozpoznawczymi wystaw takich jak „Teraz Polska!” (2006) czy „Nowi dokumentaliści” (2006). Symboliczny potencjał tych obrazów w lakoniczny sposób opisujący pokoleniowe doświadczenie trafiał do przekonania krytyków i odbiorców.

Jednocześnie Omulecki zaczął sięgać po wątki coraz bardziej osobiste – ale nie „historyczne” jak w wypadku „Albumu rodzinnego”, lecz należące do bezpośredniego doświadczenia rozwijającego się związku z kobietą. Tak powstała niezwykle intymna i piękna seria zdjęć ciężarnej partnerki artysty prezentowanych na wystawie „Venus” (2008), która także stała się bazą do prezentowanego w wiodącej warszawskiej galerii projektu pt. „Lucy” (2009). Co istotne, pojawieniu się wyraźnych wątków osobistych towarzyszyło oddalenie się artysty od medium fotograficznego. Wystawa w Lokalu_30 składała się z obiektów, instalacji oraz projekcji filmowej.

Wątek filmowy – oznaczający w jakimś sensie powrót artysty do czasów studiów na legendarnej łódzkiej filmówce – wyraźnie pociągnięty został w projekcie będącym wynikiem współpracy z kolektywem muzycznym Gym Society (2008-9). Paradoksalnie, ostatnie realizacje Omuleckiego pozwalają lepiej zobaczyć i ocenić jego dotychczasową twórczość fotograficzną. Twórczość Omuleckiego sytuuje się pomiędzy inscenizacją i nowym dokumentem, między galeryjną postkonceptualną sztuką i doświadczeniem popkultury, między wrażliwością na obiekt i nastawieniem na działanie.

Artysta znosi wszelkie zwyczajowe granice i konwenanse, demoluje przyzwyczajenia krytyki artystycznej i fotograficznej, a wychodząc poza obowiązujący schemat, posługuje się mediami tak od siebie różnymi jak performens, instalacja, film, fotografia. Wszystkie techniki wydają się dobre do prezentacji tej niezwykle oryginalnej wizji rzeczywistości Polski XXI wieku.

Adam Mazur